Rozproszony System Edukacji

Z Dyplom.edu.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wstęp

EduP2P jest Rozproszonym Systemem Edukacji, stworzonym w celu umożliwienia pracowitym, uczciwym i ambitnym ludziom zdobywania praktycznej, poszerzającej horyzonty myślowe wiedzy i osiągania sukcesów zawodowych. Użytkownicy EduP2P są nagradzani za uczenie się, nauczanie innych i prowadzenie badań naukowych, mają również możliwość znalezienia pracy, w której wymagane są ich umiejętności.

Cele

Motywacją autorów do podjęcia prac nad rozproszonym, niezależnym systemem edukacji EduP2P jest sprawienie by ludzie więcej się uczyli i stali się mądrzejsi, a mądrzy ludzie, dążący do szczytnych celów, byli bogatsi i uzyskali większe wpływy oraz by ludzkość była mniej podatna na manipulacje i bardziej szanowała naukę.

Tradycyjny system edukacji jest nudny i niewydajny pod względem przekazywania wiedzy i rozwijania zainteresowań, dlatego celem EduP2P jest sprawienie by ludzie zaczęli nauczać się i motywować nawzajem. EduP2P ma sprawić by słowo uczyć kojarzyło się z bogacić, rozwijać, zdobywać wpływy lub mieć udane życie towarzyskie. Autorzy chcą by nauka i nauczanie stało się modne i dochodowe oraz nadać krótkoterminowy, ekonomiczny sens prowadzeniu badań podstawowych. System ma spowodować, by:

  • do zdobywania umiejętności i do sukcesu zawodowego prowadziła prosta droga,
  • sukces w większym stopniu wynikał z pracowitości, wytrwałości i inteligencji (którą na drodze wytrwałej nauki da się zwiększyć),
  • ludzie stali się świadomi jak funkcjonuje świat i niezależni od zastanych struktur organizacyjnych,
  • byli bardziej zmotywowani do uczenia się,
  • zaczęli doceniać siłę nauki, tak jak doceniają siłę pieniądza, odpoczynek lub rozrywkę,
  • znali z jakimi problemami zmaga się technika i jakie nowe rozwiązania techniczne należałoby opracować,
  • wiedzieli na jakie pytania nauka nie odkryła jeszcze odpowiedzi,
  • nauczanie było bardziej opłacalne od sprzedaży alkoholu, uprawiania lichwy, polityki, prostytucji (w szczególności mentalnej) i złodziejstwa.

Procesy społeczne były zarówno przyczyną jak i rezultatem wzrostu wiedzy wygenerowanej i posiadanej przez naszą cywilizację. Uczenie się, szczególnie w młodym wieku, przyczynia się do zmiany przekonań i zachowań, kształtuje osobowość i dostosowuje człowieka do funkcjonowania w społeczeństwie. Trafna i praktyczna edukacja jest również doskonałą, długoterminową inwestycją, która może procentować nie tylko w kategoriach finansowych. Osiągnięcie sukcesów w nauce wymaga od uczniów zaangażowania, systematyczności i nakładów czasowych, jednak dzięki Internetowi dostęp do wartościowych treści edukacyjnych jest powszechny i tani.

Teoretycznie nic nie stoi na przeszkodzie by wraz ze wzrostem stopy życiowej masy ludzkie coraz więcej czasu poświęcały na naukę, stawały się mądrzejsze, osiągały sukcesy zawodowe a ich pozycja materialna i społeczna rosła i wyrównywała się względem elit. W krajach demokratycznych można zaobserwować jednak odwrotne zjawiska. Edukacja jest niedoceniana, uczniowie, zamiast zaangażować się w naukę, trwonią całe dnie np. na gry komputerowe, prestiż nauczyciela podupada a rozwarstwienie społeczne ciągle się pogłębia. Nauka wydaje się ludziom niepraktyczna, nudna i czasem sprzeczna z osiąganiem sukcesów zawodowych i finansowych. Nauczanie w grupach składających się z wielu uczniów również nie jest efektywne. Nauczyciele nie są w stanie dopilnować czy wszyscy biorą aktywny udział i czy rozumieją wykładane treści. Metody nauczania znane nam ze szkoły nie są w stanie zapewnić każdemu optymalnej szybkości zdobywania wiedzy, ponieważ ludzie posiadają odmienne zdolności i uczą się w różnym tempie. Ponadto przekaz medialny oferuje społeczeństwu błędne wzorce. Środki masowego przekazu działają populistycznie, promując osoby wyróżniające się nie mądrością a oratorstwem, gwiazdorstwem i często idącym w parze zepsuciem moralnym i intelektualnym. Brak właściwych wzorców nie pozwala ludziom się rozwijać, a ogólnodostępne używki potęgują problemy. Nawet jeśli mają w sobie wystarczającą ilość ambicji i zawziętości, to najczęściej nie potrafią odnaleźć drogi do sukcesu, gdyż jest ona mglista, pełna złudnych nadziei i ślepych uliczek. Dla człowieka próbującego odnaleźć swoją życiową drogę, kilka dobrych rad od osoby doświadczonej życiowo i zawodowo może mieć ogromną wartość, gdyż teoria przekazywana w szkołach nie wystarcza do optymalnego zawodowo ukierunkowania człowieka.

Ludność wielu krajów odwróciła się od nauk technicznych między innymi z następujących przyczyn:

  • globalizacja przemysłu – dzięki rozwojowi telekomunikacji i demokratyzacji systemów politycznych w wielu krajach, znikły bariery uniemożliwiajace prowadzenie międzynarodowych korporacji, które często wchodziły na rynek danego kraju poprzez przejęcie lub doprowadzenie do bankructwa, niedostosowanych do wolnorynkowego konkurowania z wielkimi koncernami, sprywatyzowanych, państwowych zakładów. Skutkowało to likwidacją działów projektowych, więc i miejsc pracy, w których możliwy był rozwój rodzimej myśli technicznej, wymagającej głębokiej wiedzy. Korporacjom, pomimo międzynarodowego zasięgu, nie potrzeba wielu działów projektowych, opracowujących konkurencyjne rozwiązania techniczne tego samego problemu, wystarczy, że posiadają jeden taki dział w swojej centrali.
  • specjalizacja pracy i Tayloryzm – na początku XX wieku w fabrykach, początkowo samochodowych, wprowadzono seryjny tryb pracy, polegający na podziale procesu produkcyjnego na czynności proste. Przy takiej organizacji pracy, robotnik jest odpowiedzialny za bardzo wąski zakres obowiązków, np. dokręcenie kilku śrub, a cała praca jest podzielona na wiele stanowisk ustawionych wzdłuż taśmy montażowej. Efektem Tayloryzmu jest zwiększenie efektywności produkcji, ale również zmniejszenie niezbędnych kwalifikacji pracowników – pojedynczy pracownik jest odpowiedzialny za bardzo proste zadanie. Aby zdobyć taką prace nie potrzebna jest znajomość matematyki i fizyki, dlatego też poziom nauczania tych przedmiotów podupada.
  • digitalizacja życia – dzieci od najmłodszych lat obcują z urządzeniami oferującymi im przebywanie w świecie wirtualnym, który z łatwością mogą modyfikować według swoich potrzeb, w którym nie obowiązują prawa świata rzeczywistego. Dziecko zaczyna nabierać przekonania, że ma wpływ na rzeczywistość, nie poprzez działanie wymagające kwalifikacji ale poprzez proste klikanie oraz, że czegokolwiek by nie zrobiło, może to anulować. Ten sposób traktowania rzeczywistości wirtualnej, jako pewnego substytutu rzeczywistości realnej, przenosi się na człowieka dorastającego i tworzy w nim przekonanie, że otoczenie podlega jego decyzjom, które nie polegają na podjęciu wysiłku w celu jego dostosowania do swoich potrzeb, tylko na głośnym wyrażeniu niezadowolenia i pragnienia zmiany. Nauka przedmiotów ścisłych wymaga natomiast dyscypliny, zaangażowania i wytrwałości, której młodzi ludzie są pozbawieni.
  • dywersja ideologiczna, tzw. antykultura - ideologia antykultury jest niesłychanie atrakcyjna, ponieważ obiecuje wszystko, niczego w zamian nie wymagając. Jeśli nawet elementarna wiedza mówi, że takie obietnice są kłamstwem, to antykultura likwiduje właśnie mechanizm umożliwiający zdobycie takiej wiedzy. Antykultura promuję programową wczesną seksualizację i anarchizację dzieci i młodzieży, a tym samym rozbicie systemu edukacji i wychowania i uniemożliwienie młodemu pokoleniu zdobycia rzetelnego wykształcenia i umiejętności pracy zespołowej. System, którego społeczeństwo nie ma tych cech musi się rozpaść.1 Beneficjentem takiej transformacji społeczeństw są organizacje ponadnarodowe, dysponujące wielkim kapitałem i mediami, za pomocą których mogą sterować ogłupionymi, niezorganizowanymi społeczeństwami.[1]

Dostępne platformy edukacyjne

W roku 2020, w sieci www dostępnych jest kilka wysokiej klasy serwisów edukacyjnych, których zakres działalności ogranicza się do nauczania, dostarczania materiałów edukacyjnych i weryfikacji wiedzy. Spośród międzynarodowych, najczęściej anglojęzycznych portali warto wymienić:

Organizacja non-profit, która stawia sobie za cel zapewnienie swobodnego dostępu do światowej klasy edukacji każdemu, zawsze, wszędzie i bezpłatnie. Uczący się mogą korzystać bogatej biblioteki wideo, ćwiczeń, interaktywnych wyzwań oraz systemu ocen obejmującego punkty i odznaki służące do mierzenia osiągnięć. Dostępna jest również mapa wiedzy, która jest wizualizacją postępów w nauce i wskazówką do dalszego rozwoju.

Platforma edukacyjna umożliwiająca korzystanie z kursów wideo przygotowywanych przez najlepsze uniwersytety świata. Kursy podzielone są zazwyczaj na publikowane raz w tygodniu odcinki. Uczestnik może dokonywać pomiaru swoich postępów poprzez m.in. rozwiązywanie testów on-line, za które otrzymuje punkty i feedback, który umożliwia optymalizację procesu uczenia się. Niektóre kursy stosują większy zakres mechanizmów grywalizacyjnych, w tym odznaki i poziomy.

Projekt będący wspólnotą, która powołana jest z myślą o tworzeniu i używaniu wolnych materiałów do nauki i ćwiczeń. Pierwotnie projekt funkcjonował w ramach Wikibooks (2003), jednak z powodu formuły wykraczającej poza założenia projektu, w 2005r. został utworzony oddzielny serwis. Wikiversity jest wielowymiarową społeczną organizacją stworzoną, aby uczyć się, nauczać, badać i służyć. Jej główne cele to: tworzenie i udostępnianie wolnych, multimedialnych materiałów nauki, źródeł i programów nauczania dla każdej grupy wiekowej w każdym języku, tworzenie wspólnie opracowanych projektów nauki i wspólnot wokół tych materiałów.

Spośród serwisów polskiego autorstwa, na uwagę zasługują:

Matmat to darmowy: dostęp do kilku tysięcy ćwiczeń maturalnych na poziomie podstawowym i rozszerzonym; algorytm dopasowujący poziom trudności zadań do umiejętności ucznia; „tabliczat” - połączenie szkolnej tablicy i komunikatora; aspekt społecznościowy, czyli rywalizacja w ilości rozwiązanych zadań na poziomie znajomych, klasy oraz szkoły; dla nauczycieli możliwość wysyłania uczniom spersonalizowanych list zadań; funkcja generowania gotowych do wydruku kartkówek z podziałem na grupy;

Aplikacja dla lekarzy i studentów medycyny kompleksowo pomaga w przygotowaniach do Lekarskiego Egzaminu Końcowego: umożliwia samodzielne rozwiązywanie testów, utrwalanie wiedzy dzięki fiszkom na bazie pytań i ostatecznie sprawdzenie swojej wiedzy w atrakcyjnej i sprawiającej przyjemność formie gry z przeciwnikiem. Pobranie aplikacji oraz korzystanie z wszystkich jej funkcjonalności jest całkowicie darmowe.

Od 2000 roku Politechnika Warszawska prowadzi studia metodami i technikami kształcenia na odległość, ze szczególnym wykorzystaniem Internetu. W ofercie znajdują się:

Czteroletnie studia inżynierskie na kierunkach:
     Elektronika i Telekomunikacja (Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych)
     Informatyka Stosowana (Wydział Elektryczny)
     Automatyka, Robotyka i Informatyka Przemysłowa (Wydział Mechatroniki)

Dwuletnie studia magisterskie na kierunkach:
    Informatyka (Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych),
    Informatyka Stosowana (Wydział Elektryczny),
    Automatyka, Robotyka i Informatyka Przemysłowa (Wydział Mechatroniki)

Działalność wymienionych serwisów ogranicza się do nauczania. Nie stanowią one dla młodego człowieka wyraźnej motywacji i drogowskazu do sukcesu zawodowego i nie sprawiają, że niesienie kaganka oświaty staje się bardziej opłacalne od żerowania na ludzkiej głupocie. Wymienione serwisy posiadają znacznie mniej użytkowników niż aplikacje nie związane z nauką, wręcz będące jej antagonizmem, które wydaja się młodzieży ciekawsze i bardziej użyteczne, np.: Tinder – randki , Instagram – zdjęcia i rozmowy, Uber – zamawianie taksówek i jedzenia.

Celem EduP2P jest wypełnienie tej luki i dostarczenie ludziom rozwiązania, które posiada zalety zarówno państwowego systemu edukacji jak i wszystkich aplikacji odciągających uwagę od edukacji. Opracowany system dobrze wpasowuje się w ludzką psychikę i strukturę społeczną, której podstawą są chyba niestety chciwość, żądza władzy, pożądanie, potrzeba prokreacji, strach, a czasem również ciekawość i chęć intelektualnego rozwoju.

Struktura społeczna człowieka

Sześć tysięcy lat temu wynaleziono pismo, które dało ludzkości możliwość pośredniego transferu wiedzy, dzięki czemu w przeciwieństwie do zwierząt, ludzie mogą korzystać z doświadczeń odległych przodków, zwiększając swoją mocy dyspozycyjną[2], i optymalizować strukturę społeczną, którą współtworzą.

Do czasów rewolucji neolitycznej ludzie, prowadząc zbieracko-łowiecki tryb życia, byli w pełni zintegrowani z ekosystemem i częścią łańcucha pokarmowego. Wraz z zastępowaniem zbieractwa i łowiectwa rolnictwem następowała specjalizacja ludzkiej pracy i struktura społeczna ulegała skomplikowaniu. Na dalszą komplikację struktury społecznej miały wpływ między innymi rewolucja urbanistyczna, wynalezienie pieniądza kruszcowego, wprowadzenie w rolnictwie trójpolówki, wynalezienie druku, dwie rewolucje przemysłowe. trwająca rewolucja naukowo-techniczna i zapowiadana rewolucja transhumanistyczna.

Analizując schemat z ilustracji 1.3.1, przedstawiający obecną strukturę społeczną, możemy pośrednio prześledzić rozwój ludzkiej cywilizacji. Dzięki udomowieniu roślin i zwierząt człowiek zaczał prowadzić osiadły tryb życia budując trwałe osady i pracując na roli. Wraz z rozwojem wydajności rolnictwa, niektóre osady wzrosły do rozmiarów miast posiadających szkolnictwo, organy władzy religijnej i państwowej, własne prawo, wojsko i panteon bogów. Z czasem miasta, najczęściej te połączone w wierze, języku, ideałach, strategicznym interesie lub na skutek militarnego podboju, zaczęły formować państwa, których władcy urzędowali na dworach, budowali fortyfikacje, prowadzili wojny i otwierali uniwersytety. Ich granice wpływów ukonstytuowane były siłą militarną i sojuszami. Rewolucje przemysłowe pozwoliły na dalszą relokację ludności z pracy na roli do pracy w miastach, w szczególności w fabrykach. Do funkcjonowania fabryki, poza niewykształconą siłą roboczą, potrzebna była kadra techniczna i zarządzająca. Wprowadzono więc powszechne szkolnictwo, zaczęły powstawać technika i uniwersytety techniczne. Rozwój fabryk, wzrost ilości produkowanych dóbr konsumcyjnych, spadek ich ceny i wzrost konsumpcji przyczynił się do specjalizacji profesji. Instytucje finansowe, wprowadzając do obrotu tani pieniądz fiducjarny, przyczyniły się do dalszego wzrostu konsumpcji. Ogromny wpływ na funkcjonowanie ludzkości wywarły organy władzy państwowej, które prowadząc politykę zagraniczną były zmuszone uczestniczyć w wyścigu zbrojeń, rozwijając rodzimy przemysł lub importując uzbrojenie. By udział w tym wyścigu był możliwy i do utrzymania władzy nad danym terytorium, rządy były zmuszone do pożyczania pieniędzy od organizacji finansowych, przyczyniając się do ogromnego rozrostu ich wpływów, czego doskonałym przykładem jest historia rodziny Rotschildów. Obszar wpływów instytucji finansowych został zaznaczony na ilustracji 1 kolorem błekitnym. Efektem rozwoju przemysłu zbrojeniowego w XX wieku był szereg odkryć naukowych i technicznych, takich jak loty kosmiczne, energetyka jądrowa, Internet. Powstanie Internetu przyczyniło się do przyspieszenia wymiany informacji, ułatwienia prowadzenia pracy naukowej i opracowywania innowacji technicznych – rozwój technologii przyspieszył.

Ilustracja 1.3.1: Schemat zależności panujących w ludzkiej cywilizacji z zaznaczonym miejscem systemu EduP2P

Procesy społeczne były zarówno przyczyną jak i rezultatem wzrostu wiedzy, wygenerowanej przez naszą cywilizację. Uczenie się, szczególnie w młodym wieku, przyczynia się do zmiany przekonań i zachowań, kształtuje osobowość i dostosowuje człowieka do funkcjonowania w społeczeństwie. Trafna i praktyczna edukacja okazuje się również doskonałą, długoterminową inwestycją, która może procentować nie tylko w kategoriach finansowych. Osiągnięcie sukcesów w nauce wymaga od uczniów zaangażowania, systematyczności i nakładów czasowych, jednak dzięki Internetowi dostęp do wartościowych treści edukacyjnych jest powszechny i tani.

Teoretycznie nic nie stoi na przeszkodzie by wraz ze wzrostem stopy życiowej masy ludzkie coraz więcej czasu poświęcały na naukę, stawały się mądrzejsze, osiągały sukcesy zawodowe a ich pozycja materialna i społeczna rosła i wyrównywała się względem elit. W krajach demokratycznych można zaobserwować jednak odwrotne zjawiska. Edukacja jest niedoceniana, uczniowie, zamiast zaangażować się w naukę, trwonią całe dnie np. na gry komputerowe, prestiż nauczyciela podupada a rozwarstwienie społeczne ciągle się pogłębia. Nauka wydaje się ludziom niepraktyczna, nudna i czasem sprzeczna z osiąganiem sukcesów zawodowych i finansowych. Nauczanie w grupach składających się z wielu uczniów również nie jest efektywne. Nauczyciele nie są w stanie dopilnować czy wszyscy biorą aktywny udział i czy rozumieją wykładane treści. Metody nauczania znane nam ze szkoły nie są w stanie zapewnić każdemu optymalnej szybkości zdobywania wiedzy, ponieważ ludzie posiadają odmienne zdolności i uczą się w różnym tempie. Ponadto przekaz medialny oferuje społeczeństwu błędne wzorce. Środki masowego przekazu działają populistycznie, promując osoby wyróżniające się nie mądrością a oratorstwem, gwiazdorstwem i często idącym w parze zepsuciem moralnym i intelektualnym. Brak właściwych wzorców nie pozwala ludziom się rozwijać, a ogólnodostępne używki potęgują problemy. Nawet jeśli mają w sobie wystarczającą ilość ambicji i zawziętości, to najczęściej nie potrafią odnaleźć drogi do sukcesu, gdyż jest ona mglista, pełna złudnych nadziei i ślepych uliczek. Dla człowieka próbującego odnaleźć swoją życiową drogę, kilka dobrych rad od osoby doświadczonej życiowo i zawodowo może mieć ogromną wartość, gdyż teoria przekazywana w szkołach nie wystarcza do optymalnego zawodowo ukierunkowania człowieka. Ludność wielu krajów odwróciła się od nauk technicznych między innymi z następujących przyczyn: globalizacja przemysłu – dzięki rozwojowi telekomunikacji i demokratyzacji systemów politycznych w wielu krajach, znikły bariery uniemożliwiajace prowadzenie międzynarodowych korporacji, które często wchodziły na rynek danego kraju poprzez przejęcie lub doprowadzenie do bankructwa, niedostosowanych do wolnorynkowego konkurowania z wielkimi koncernami, sprywatyzowanych, państwowych zakładów. Skutkowało to likwidacją działów projektowych, więc i miejsc pracy, w których możliwy był rozwój rodzimej myśli technicznej, wymagającej głębokiej wiedzy. Korporacjom, pomimo międzynarodowego zasięgu, nie potrzeba wielu działów projektowych, opracowujących konkurencyjne rozwiązania techniczne tego samego problemu, wystarczy, że posiadają jeden taki dział w swojej centrali.

  • specjalizacja pracy i Tayloryzm – na początku XX wieku w fabrykach, początkowo samochodowych, wprowadzono seryjny tryb pracy, polegający na podziale procesu produkcyjnego na czynności proste. Przy takiej organizacji pracy, robotnik jest odpowiedzialny za bardzo wąski zakres obowiązków, np. dokręcenie kilku śrub, a cała praca jest podzielona na wiele stanowisk ustawionych wzdłuż taśmy montażowej. Efektem Tayloryzmu jest zwiększenie efektywności produkcji, ale również zmniejszenie niezbędnych kwalifikacji pracowników – pojedynczy pracownik jest odpowiedzialny za bardzo proste zadanie. Aby zdobyć taką prace nie potrzebna jest znajomość matematyki i fizyki, dlatego też poziom nauczania tych przedmiotów podupada.
  • digitalizacja życia – dzieci od najmłodszych lat obcują z urządzeniami oferującymi im przebywanie w świecie wirtualnym, który z łatwością mogą modyfikować według swoich potrzeb, w którym nie obowiązują prawa świata rzeczywistego. Dziecko zaczyna nabierać przekonania, że ma wpływ na rzeczywistość, nie poprzez działanie wymagające kwalifikacji ale poprzez proste klikanie oraz, że czegokolwiek by nie zrobiło, może to anulować. Ten sposób traktowania rzeczywistości wirtualnej, jako pewnego substytutu rzeczywistości realnej, przenosi się na człowieka dorastającego i tworzy w nim przekonanie, że otoczenie podlega jego decyzjom, które nie polegają na podjęciu wysiłku w celu jego dostosowania do swoich potrzeb, tylko na głośnym wyrażeniu niezadowolenia i pragnienia zmiany. Nauka przedmiotów ścisłych wymaga natomiast dyscypliny, zaangażowania i wytrwałości, której młodzi ludzie są pozbawieni.
  • dywersja ideologiczna, tzw. antykultura - ideologia antykultury jest niesłychanie atrakcyjna, ponieważ obiecuje wszystko, niczego w zamian nie wymagając. Jeśli nawet elementarna wiedza mówi, że takie obietnice są kłamstwem, to antykultura likwiduje właśnie mechanizm umożliwiający zdobycie takiej wiedzy. Antykultura promuję programową wczesną seksualizację i anarchizację dzieci i młodzieży, a tym samym rozbicie systemu edukacji i wychowania i uniemożliwienie młodemu pokoleniu zdobycia rzetelnego wykształcenia i umiejętności pracy zespołowej. System, którego społeczeństwo nie ma tych cech musi się rozpaść.2 Beneficjentem takiej transformacji społeczeństw są organizacje ponadnarodowe, dysponujące wielkim kapitałem i mediami, za pomocą których mogą sterować ogłupionymi, niezorganizowanymi społeczeństwami.

Miejsce systemu edukacji peer to peer w społeczeństwie

EduP2P jest uzupełnieniem edukacji powszechnej, można więc go ulokować w otoczeniu szkół, uniwersytetów, zakładów pracy. Ma rozwiązywać problemy systemu oświaty i podpowiadać czego i jak się uczyć by osiągnąć sukces zawodowy, by zdobyć wymarzoną pracę. System ma udostępniać wysokiej jakości materiały edukacyjne, oceniać wiedzę użytkowników, umożliwiać wzajemne nauczanie, szacować czas potrzebny do zrozumienia określonego zakresu materiału lub do zdobycia pracy dającej określony poziom zarobków, a nawet nagradzać za udział w rozwijaniu systemu i postępy w nauce. System ma być powiązany z ofertami pracy i automatyzować rekrutacje pracowników.

Aby system mógł być niezależny od zewnętrznych organizacji, skalowalny, a także interaktywny, wszelkie rozliczenia wewnętrzne powinny odbywać się za pomocą wirtualnych żetonów, które będą przyznawane w nagrodzie za niektóre działania na rzecz społeczności i systemu komputerowego, równocześnie mogąc stanowić środek wymiany handlowej – pieniądz.

Poza wirtualnymi żetonami system może zawierać algorytm ewaluacji reputacji społecznej użytkowników. Punkty reputacji, w przeciwieństwie do żetonów, są niezbywalne i nie mogą podlegać wymianie. Reputacja użytkownika jest zależna od struktury otaczającej go sieci społecznej, która jest efektem jego aktywności oraz od jego wyników edukacyjnych.

Motywacja do udziału w systemie

System jest adresowany do ambitniejszej części naszej populacji, która posiada potencjał aby zmotywować pozostałe jednostki do działania. Powody skłaniające do wzięcia udziału w funkcjonowaniu systemu można podzielić według poniższych kategorii:

Edukacyjne

  • Chęć poszerzenia horyzontów myślowych i szybkiego zdobycia cennych umiejętności, których trudno byłoby samemu się nauczyć.

Materialne

  • Użytkownicy aktywnie uczestniczący w systemie są nagradzani żetonami, które są zbywalne i wymienialne na lokalną walutę.
  • Do odpowiednich węzłów grafu wiedzy są przypisane oferty pracy. Oferty, takie jak np. programista C++ lub specjalista ds. marketingu mogą być przypisane do podzbioru węzłów sieci wiedzy, które są wymagane do otrzymania pracy w danej firmie.

Prestiżowe

  • Chęć przynależenia do grupy znajdującej się wyżej. Społeczność może być podzielona na grupy typu {uczeń, korepetytor, autor, recenzent}, {użytkownik, moderator, administrator}, {przedszkolak, uczeń, licealista, student, doktorant, doktor, docent, profesor} lub inne.
  • Pozycja w rankingu użytkowników wewnątrz komputerowego systemu społecznego. Dzięki zaangażowaniu w tworzenie systemu, użytkownicy zdobywają żetony i wspinają się w rankingu zasłużonych członków społeczności.

Towarzyskie

  • Przekazywanie wiedzy jest dobrą okazją do poznawania nowych osób i nawiązywania relacji towarzyskich.
  • Chęć poznania wyedukowanego partnera lub partnerki.

Ideologia i samorealizacja

  • Próba zmiany nauczania z kooperacji negatywnej (nauczyciel chce nauczać a uczniom nie chce się uczyć) w kooperację pozytywną (nauczyciel i uczeń dążą do tego samego celu).
  • Niezadowolenie z funkcjonowania systemu edukacji powszechnej.

Praktyczne

  • Wysokiej jakości materiały dydaktyczne, wsparcie mentorów, automatyzacja oraz pomoc społeczności ułatwiają naukę do egzaminów państwowych.

Graf wiedzy

Graf jest wygodną formą wizualizacji zależności pomiędzy działami nauki. Ta forma zapisu wiedzy znalazła zastosowanie w informatyce przy budowie baz wiedzy będących podstawą komputerowych systemów eksperckich. Przykładem takiej bazy, zawierającej mnóstwo odnośników między artykułami opisującymi zagadnienia, jest Wikipedia. Relacje – odnośniki - są krawędziami grafu, a zagadnienia naukowe – artykuły - jego wierzchołkami. Ilustracja 1.6.1 przedstawia graf wiedzy matematycznej[3], na który składają się relacje pomiędzy jej najpopularniejszymi obszarami.

Ilustracja 1.6.1: Graf wiedzy matematycznej powstały na podstawie danych pochodzących z math.stackexchange.com

Aby zrozumieć pewien dział nauki, najpierw należy zrozumieć dziedziny na których on bazuje, np. do zrozumienia zasady zachowania energii niezbędne jest wcześniejsze zrozumienie czym jest energia mechaniczna, kinetyczna i potencjalna. Aby wiedzieć czym jest energia potencjalna należy rozumieć siłę i pracę. By wiedzieć co to siła, potrzebna jest znajomość zasad dynamiki, znajomość wielkości i jednostek fizycznych, podstaw rachunku wektorowego i podstaw analizy matematycznej. By rozumieć rachunek wektorowy niezbędna jest znajomość podstaw geometrii i podstaw arytmetyki. Natomiast do zrozumienia bilansu energetycznego organizmów żywych, należy wiedzieć czym jest zasada zachowania energii i znać podstawy przemiany materii.

Algorytmy wspomagające osiąganie celów

Osoby o pragmatycznym podejściu do nauki często uczą się po to by zdobyć wymarzony zawód lub posiąść umiejętności, które przydadzą się w pracy. Choć dostępnych jest mnóstwo wysokiej jakości materiałów, samodzielna i nienadzorowana przez doświadczonych mentorów, nauka jest często w większości przypadków zbyt trudnym zadaniem. Ludziom brakuje motywacji do codziennej, kilkugodzinnej nauki skomplikowanych zagadnień, gdy nie ma pewności, że ten wysiłek przyniesie oczekiwany rezultat i gdy nie jest wiadome na co powinno się najbardziej zwrócić uwagę.

Rozwiązaniem tego problemu są algorytmy routignu pracujące na grafie wiedzy, które nadzorują i analizują postępy w nauce i podpowiadają użytkownikowi, po wstępnym zapoznaniu się z jego umiejętnościami i szybkością uczenia się, ile czasu zajmie mu osiągnięcie wyznaczonego celu zawodowego lub naukowego. Ilustracja nr 1.7.1 przedstawia przykładowy podzbiór grafu wiedzy matematycznej i informatycznej i przypisane do niego dwie oferty pracy.

Ilustracja 1.7.1: Podzbiór grafu wiedzy matematycznej i informatycznej z dołączonymi ofertami pracy

Algorytm działałby analogicznie do urządzeń GPS ułatwiających nawigację podczas jazdy samochodem, byłby nawigacją w edukacji. Ponadto mógłby podpowiadać czego należy się uczyć i ile czasu trzeba poświęcić by uzyskać najlepiej płatną pracę lub jakie zarobki można osiągnąć jeżeli poświęci się np. 100 godzin na naukę. Algorytm umożliwiałby wybór różnych dróg edukacyjnych, np. najszybszej lub dającej najpełniejsze wyjaśnienie zagadnienia, a dzięki zastosowaniu wirtualnych żetonów i systemu reputacji, motywowałyby do systematycznej nauki oraz nauczania innych.

Kursy i lekcje

Każdy z węzłów grafu wiedzy odpowiada kursom dostępnym w serwisie. Kursy są podzielone na lekcje o treści możliwej do przyswojenia w czasie od kilku minut do kilku godzin. Kurs i lekcje zawierają: teorię, zadania z rozwiązaniami, zadania do samodzielnego rozwiązania, linki do korepetytorów, sprawdzian lub egzamin. O ile to możliwe, każda lekcja zawiera w opisie wyraźnie wyszczególnione zastosowanie wykładanej wiedzy.

Kursy i sprawdziany można wydrukować, by mogły stanowić pomoc dla nauczycieli i korepetytorów. Kursy przed publikacją podlegają recenzji, a te które jej nie przeszły, ale nie są spamem, są publikowane w dziale „Materiały, które nie przeszły recenzji”

Oferty pracy

Często uczymy się aby podnieść nasze kwalifikacje w celu uzyskania awansu lub znalezienia lepszej pracy. EduP2P ma pełnić, między innymi, rolę nawigacji w nauce, prowadzącej kursanta do celu, jakim jest zdobycie dobrej, mądrej pracy i dalszy rozwój umysłowy. Natomiast dążeniem pracodawców, przynajmniej w mniejszych, rodzinnych firmach, jest znalezienie uczciwych, rozsądnych pracowników, na których można polegać. Cele uczciwych kursantów i pracodawców są więc częściowo spójne.

W interesie pracodawców będzie poszukiwanie nowych pracowników i weryfikacja ich wiedzy za pośrednictwem EduP2P. Pracodawca, za opłatą, może zamieścić ogłoszenie pracy przypisane do umiejętności, niezbędnych do wykonywania oferowanej pracy. Oferta może być przeglądana przez wszystkich kursantów, jednak tylko kursanci, którzy ukończyli wymagane kursy, będą mogli na nią odpowiedzieć. Pracodawca będzie miał również możliwość samodzielnego skontaktowania się z osobami, które ukończyły niezbędne kursy. Jeżeli w EduP2P nie istnieją kursy dające umiejętności wymagane na oferowanym stanowisku pracy, to pracodawca może utworzyć takie kursy. Oferty są proponowane tylko osobom, które ukończyły wymagane przez ogłoszeniodawce kursy.

Niech A będzie zbiorem kursów ukończonych przez kursanta, B zbiorem umiejętności, które powinien posiadać kandydat na stanowisko pracy, a C zbiorem umiejętności koniecznych na tym stanowisku. Na ofertę odpowiedzieć będą mogli kursanci, którzy spełniają warunek (1.9.1), czyli posiadają przynajmniej część wiedzy ze ustalonego przez pracodawcę zbioru B i wszystkie umiejętności ze zbioru C :

1 9 1.png

gdzie a oznacza jaki procent kursów ze zbioru B kandydat musi ukończyć.

1.10 Selekcja kandydatów i testy rekrutacyjne

Problemem pracodawcy jest znalezienie solidnego, odpowiedzialnego, samodzielnego pracownika, który ma chęci i upór by rozwijać równocześnie siebie i firmę.

EduP2P daje pracodawcom możliwość szybkiego wygenerowania testów rekrutacyjnych i psychologicznych, sprawdzenia osiągnięć edukacyjnych i weryfikacji umiejętności kandydata. W celu wygenerowania testów należy zaznaczyć działy wiedzy, których znajomość ma on weryfikować oraz określić poziom trudności dla każdego z nich. Utworzone testy rekrutacyjne, pracodawca może zamieścić na swojej stronie internetowej lub wydrukować.

1.11 Motywowanie do nauki

Wadą internetowych serwisów edukacyjnych jest ich izolacja od świata rzeczywistego. Jeżeli nad użytkownikiem nie wisi miecz Damoklesa w postaci np. zbliżającej się matury, najczęściej nie ma on dostatecznej motywacji i ambicji do korzystania z serwisu i poszerzania swojej wiedzy. Nauczyciel ma możliwość nastraszenia ucznia nieprzyznaniem promocji do następnej klasy, a korepetytor może poprosić jego rodziców by wyznaczyli mu karę. Serwis internetowy nie dysponuje skutecznymi środkami przymusu, które mogłyby zmusić ucznia do nauki. Ponadto młodzież, jest zmotywowana przez wewnętrzne instynkty do znacznie prostszych i po prostu bardziej… ludzkich zajęć, które odwracają ich uwagę od nauki. Jednym z celów EduP2P jest stworzenie rozwiązania z zakresu inżynierii społecznej, dającego wysoką motywacje do nauki. Bardzo silnymi bodźcami jest popęd seksualny, strach, chciwość i chęć przynależenia do bardziej elitarnej grupy.

Popęd seksualny jest najsilniejszym instynktem człowieka, dzięki któremu ludzki gatunek przetrwał i istnieje. Ze względu na biologiczną naturę domaga się on zaspokojenia bezwarunkowego, tworząc napięcie emocjonalne silniejsze od jakichkolwiek względów racjonalnych. Pochłania całą uwagę, jest tak silny, że może pchnąć człowieka do zbrodni.[4]

Strach jest podstawową cechą pierwotną mającą źródło w instynkcie przetrwania, pojawia się w sytuacjach zagrożenia, jego naturalną konsekwencją jest ucieczka lub walka. Strach może mieć skutek pozytywny, gdy efektem jest ochrona nas lub naszego interesu i stanowi motywację do neutralizacji jego przyczyn.

Pomimo dekoncentracji jaką powoduje strach lub popęd seksualny, wydaje się zasadnym ich umiarkowane wykorzystanie do nakłonienia młodego człowieka do nauki. Można to zrealizować poprzez motywowanie osób, które podejmą się motywowania użytkowników nie czyniących postępów edukacyjnych.

Zgodnie z założeniami teorii wypierania motywacji[5], ludźmi kieruje nie tylko motywacja zewnętrzna, tzn. uzyskiwanie korzyści i unikanie strat, ale również motywacja wewnętrzna, składająca się z m.in. ciekawości, chęci samorealizacji, satysfakcji z dobrze wykonanej pracy, chęci niesienia altruistycznej pomocy. Przykładem teorii wypierania jest zjawisko zmniejszania się chęci dostarczania krwi przez krwiodawców po wprowadzeniu rekompensat finansowych.[6]

Dlatego próbując nakłonić człowieka do motywowania innych osób do nauki, najpierw należy się odwołać do jego bezinteresownej chęci niesienia pomocy, a gdy się to nie powiedzie, oferować mu co raz wyższe wynagrodzenie. Historia dowodzi, że pewien odsetek kobiet, w zamian za korzyści materialne, zaczyna uprawiać najstarszy zawód świata, natomiast nic nie jest w stanie lepiej zmotywować młodego mężczyzny do działania niż atrakcyjna kobieta, która potrafi sprawnie operować swoim seksapilem. W czasach upadku moralnego ludzkości, gdy pieniądz staje się najwyższym dobrem, może się okazać, że przy odpowiednio wysokich nagrodach finansowych, dla niejednej osoby, odpłatne motywowanie do nauki okaże się pożytecznym i zarazem bezpiecznym substytutem prostytucji.

Jeżeli pokazanie osłowi, tzn. leniwemu kursantowi, marchewki nie odniesie pożądanego skutku, należy podjąć próbę skłonienia kursanta do nauki poprzez uświadomienie go o istnieniu kija. Taką rolę może pełnić wiadomość lub telefon od postawnego mężczyzny, żyjącego w okolicy kursanta, który ostrzeże go, że jeżeli nie zacznie się uczyć to będzie musiał z nim porozmawiać twarzą w twarz.

Monitorowanie postępów

Postęp P osiągnięty wewnątrz systemu EduP2P to suma iloczynów trudności kursów Ti i osiągniętego wyniku wi, uzyskana w okresie czasu τ, liczona zgodnie z (1.12.1), gdzie t0 to czas początkowy pomiaru postępu P , i(τ) jest inflacją reputacji R użytkownika za okres τ.

1 12 1.png

Długość okresów τ, dla których są liczone postępy Pi, jest zależna od posiadanej przez niego reputacji R, która jest silnie skorelowana z trudnością T rozwiązywanych przez niego egzaminów.

Zmiany P są monitorowane przy użyciu wskaźnika giełdowego Moving Average Convergence / Divergence[7], w skrócie MACD, który jest różnicą wartości krótkoterminowej i długoterminowej ruchomej średniej wykładniczej - Expotential Moving Average, (EMA) - postępu P, który wynosi

MACD(P, τS, τL) = EMA(P, τS) – EMA(P,τL) (1.12.2).

Dla operacji giełdowych często przyjmuje się, że krótki okres to τS = 12 a długi τL = 26 dni, takie wartości można przyjąć dla użytkowników posiadających wysoką reputację R, dla nowych użytkowników rozwiązujących proste zadania, więc często dzieci, można przyjąć τS = 1 i τL = 3 . Ruchoma średnia wykładnicza to

EMA(P, τ) = α Pi + (1- α) Pi-1 (1.12.3)

gdzie

1 12 4.png

O rozpoczęciu lub zaprzestaniu przez kursanta nauki informuje przecięcie się wykresu MACD z wykresem sygnału S(P, τ) będącego ruchomą średnią wykładniczą MACD, najczęściej o okresie τ = 9 dni, co przedstawia ilustracja (1.12.5). Przecięcie S przez MACD, w którego następstwie S ma wartość wyższą niż MACD oznacza, że kursant przestał czynić postępy w nauce.

Ilustracja 1.12.5 Wskaźnik MACD z zaznaczonymi sygnałami zaprzestania (negatywny) i rozpoczęcia (pozytywny) nauki.

Model matematyczny polityki finansowej

Wstęp

Rdzeń systemu informacyjnego składa się z sieci kursów ułożonych zgodnie z opisanym wcześniej grafem wiedzy. Kursy składają się z lekcji i sprawdzianów.

Dostęp do kursów jest bezpłatny. Natomiast podchodzenie do sprawdzianów wymaga od użytkownika uiszczenia kaucji K, która jest zwracana w stopniu proporcjonalnym do wyniku sprawdzianu, w przypadku ponadprzeciętnych wyników przyznawane są nagrody. Utracona część kaucji K - Kk(wi) zostaje przesłana twórcom materiałów dydaktycznych t(wi), egzaminatorom g(wi) oraz recenzentom v(wi). Istnieje również możliwość ustanowienia prowizji systemowej p(wi), która może zostać przekazana na rzecz administratora systemu, twórców oprogramowania lub na inne cele.

W przypadku otrzymania rezultatu poniżej średniej, by system uznał sprawdzian jako zdany, użytkownik może wpłacić dopłatę n-(wi). Dopłaty są proporcjonalne do trudności kursu T , zależą odwrotnie proporcjonalnie od wyniku sprawdzianu i wykładniczo rosną wraz z jego spadkiem.

Pozornie może się to wydawać niesprawiedliwe, że uczeń posiadający środki finansowe może zaliczyć kurs uzyskując niższą ocenę od innych, ale właśnie od takich użytkowników system pobiera opłaty, które są formą kary za lenistwo, gdyż kursant zawsze może ponownie nauczyć się i podejść do sprawdzianu. Taka polityka jest zgodna z mądrością ludową odkrytą przez naszych przodków, która głosi, że za głupotę kiedyś trzeba zapłacić. Autorzy systemu uważają, że jest lepiej by kursanci zapłacili za swoje lenistwo i wynikającą z niego głupotę podczas nauki niż w późniejszym życiu.

Ponadto dopłaty są przeznaczane na nagrody n+(wi) dla innych użytkowników, którzy uzyskali ponadprzeciętne rezultaty, dla rekruterów ri(wi), którzy namówili tych użytkowników do uczestnictwa w systemie oraz na inne cele.

Opis matematyczny

Precyzyjny opis matematyczny polityki finansowej jest zawarty w drugim rozdziale projektu Rozproszonego Systemu Edukacji EduP2P.pdf

System reputacji społecznej

W mowie potocznej słowo reputacja odnosi się do wizerunku jednostki w otoczeniu społecznym. Reputacja cechuje się lokalnością i niezbywalnością. Polityk, który jest szanowany lub nienawidzony w Polsce, może być całkowicie nieznany w Brazylii, a wpływowy człowiek z USA nie może odkupić od polskiego polityka reputacji, choć zapewne może kupić jego przychylność. Można zaryzykować stwierdzenie, że wizerunek częściej odbiega niż przystaje do rzeczywistej postawy i wartości społecznej jednostki. Przyczyną tego zjawiska są wady ludzkiego charakteru, czyli chciwość, zazdrość, próżniactwo, kompleksy, naiwność i wiele innych przywar. W szczególności naiwność jest paliwem napędowym działań mających na celu wypracowanie iluzorycznego sposobu postrzegania przez otoczenie. Wszystko to sprawia, że reputacja jednostki w otoczeniu jest zazwyczaj dyskusyjna.

Opracowanie jednoznacznej miary reputacji społecznej, jest o tyle łatwiejsze w świecie komputerowym, że obserwacja aktywności komputerowej użytkownika nie nastręcza problemów. Jaskrawymi przykładami są Wikipedia i Parlament Rzeczpospolitej Polskiej, znacznie łatwiej jest obliczyć wkład użytkowników w rozwój Wikipedii niż zmierzyć zasługi poszczególnych polityków dla kraju.

Miara reputacji

Ze względu na swoją wielowymiarowość, budowa systemu reputacji jest bardzo rozbudowanym problemem, którego rozwiązania, z mniejszym lub większym powodzeniem, poszukuje wiele organizacji. Reputacja społeczna w EduP2P jest otwartym zagadnieniem, które wymaga dalszych głębokich badań i analiz.

W Systemie Edukacji P2P reputacja wynika z działań użytkownika na rzecz Systemu, jest niewymienialna i przypisana do każdego użytkownika. Do działań na rzecz systemu należą m.in.:

  • zdobywanie wiedzy i weryfikacja postępów za pomocą egzaminów,
  • tworzenie i rozwijanie kursów,
  • recenzowanie kursów
  • wykonywanie i organizowanie projektów korzystnych dla EduP2P

Reputacja a przywileje użytkownika

Uprawnienia i możliwości funkcjonowania w EduP2P i interakcji z jego składowymi, np. innymi kursantami, są uzależnione od wypracowanej przez użytkownika reputacji. Reputacja zależy od kontekstu, np. osoba z wysoką zdolnością kredytową nie koniecznie jest osobą wyznającą wysokie wartości moralne. W EduP2P reputacja będzie utożsamiana z efektami pracy użytkownika na rzecz EduP2P. Poniższa ilustracja przedstawia propozycję związku uprawnień i możliwości użytkownika z wartością jego reputacji. W przypadku EduP2P reputacja nawiązuje do znanej z cybernetyki całkowitej energii koordynacyjnej. [8]

Schemat zależności reputacji i przywilejów

Bibliografia

  1. http://historiasztuki.com.pl/strony/021-00-00-ANTYKULTURA.html , dostęp 21.08.2020
  2. Konieczność pokrywania mocy jałowej sprawia, że do sterowania się w otoczeniu nie może być zużywana cała moc dyspozycyjna (Pd), stanowiąca różnicę między całą mocą fizjologiczną i mocą jałową Pd = P – Po (Mazur, Marian. „Cybernetyka i charakter”, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 233)
  3. https://math.meta.stackexchange.com/questions/6479/a-graph-map-of-math-se , dostęp 23.08.2019 r.
  4. http://historiasztuki.com.pl/025-00-05-TEORIA-KRYTYCZNA.php Dostęp 27.08.2020
  5. Frey, B.S. i Jegen, R. (2001) "Motivation Crowding Theory" Journal of Economic Surveys 15(5):589–611
  6. Mellström, C. i Johannesson, M. (2008) "Crowding Out in Blood Donation: Was Titmuss Right?" Journal of the European Economic Association 6(4):845–863
  7. Rose R. (2006) „Enzyklopädie der technischen Indikatoren” FinanzBuch-Verlag
  8. Kossecki J. "Cybernetyka Społeczna", Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s.446